Дали е ова можеби главната причина зошто толку многу деца не можат да проговорат на време?!

22167
Дали е ова можеби главната причина зошто толку многу деца не можат да проговорат навреме?!
Booking.com INT

Овој невролог за пет години истражување видел многу случаи на деца кои до својата трета година сѐ уште не зборуваат. Зошто е тоа така, не е научно докажано, но дошол до заклучок врз основа на видени искуства.

Bitcoin Exchange CEX.IO

Се чини дека родителите во последниве години сѐ повеќе мачат мака со говорот на детето. Статистички тоа не може да се процени, или ние не дојдовме до соодветни податоци, но според прашањата на голем број различни форуми и портали за деца и мајки, се чини дека има сѐ поголем број на родители кои се загрижени затоа што нивното дете и покрај тоа што се доближува до својот трет роденден, не зборува.

Развој на говорот е индивидуален и има големи разлики меѓу децата, но, како денес сѐ повеќе се зборува за аутизам и аутистичен спектар, така сѐ повеќе родители во однесувањето на своите деца наоѓа симптоми кои би можеле, но и не мора да ја докажат таа дијагноза. Сепак, отсекогаш било и секогаш ќе има деца кои се само мрзливи за говор и без никакви дополнителни вежби ќе прозборат кога ќе им се зборува. Дури и педијатрите се склони да кажат – причекајте, бидете трпеливи, отколку веднаш да постават погрешна дијагноза и да ги испратат на обемни прегледи. Сепак, еден невролог можеби ја открил причината зошто има сѐ повеќе такви деца.

Деца на возраст од три години, всушност имаат многу слични симптоми на деца кои страдаат од класичен аутизам - но ја немаат таа дијагноза, ниту некогаш ќе ја имаат. Тие имаат различна дијагноза и се нарекува - екраноманија.
Деца на возраст од три години, всушност имаат многу слични симптоми на деца кои страдаат од класичен аутизам – но ја немаат таа дијагноза, ниту некогаш ќе ја имаат. Тие имаат различна дијагноза и се нарекува – екраноманија.

Тоа е детскиот невролог Олег Корен од Новосибирск чие истражување е објавено на страницата Komarovskiy.net, педијатар со феноменални цитати во кои и порано сме уживале.

Но, настрана сега со тоа. Овој невролог во пет години истражување наишол на ужасно многу случаи на деца кои до својата трета година сѐ уште не прозбореле. Зошто е тоа така, не е научно докажано, но тој создал мислење врз основа на лични искуства кои ги видел. И како што истакнува во написот, “не го претворајте ова мислење во наука, тоа се само мои согледувања, но едно нешто забележав и се чини дека сите коцки полека почнаа да се вклопуваат.

Деца на возраст од три години, кои беа кај мене на преглед, всушност имаат многу слични симптоми на деца кои страдаат од класичен аутизам – но ја немаат таа дијагноза, ниту некогаш ќе ја имаат. Тие имаат различна дијагноза и се нарекува – екраноманија.

Всушност, сите овие деца од својата најрана младост се врзани за екранот, и тоа, сега да не биде некоја современа излитена фраза, тоа се факти на кои им се пристапувало прецизно.“

Сите деца кои завршиле кај овој невролог веќе за една година добиле во рацете таблети, паметни телефони, лаптопи, бидејќи тоа е сега за жал, нормално во воспитувањето. Децата две години потоа покажале катастрофални последици – нивните фацијални изрази биле вкочанети, погледот рамно насочен, а секој обид да им се земе нивниот уред од раката завршувал со неодобрување и агресија. Говор немало, дури ниту обид да се зборува. Децата како по правило откако им е одземен уредот од рацете продолжиле да гледаат право напред без да покажат некаква љубопитност за светот околу себе или да комуницираат со другите.

Уредите ги окупираат децата да тие едноставно немаат потреба да зборуваат.
Уредите ги окупираат децата да тие едноставно немаат потреба да зборуваат.

Неврологот Олег Корен не ја исклучува можноста дека кај некои од овие деца не се развива некаква форма на аутизам или аутистичен спектар, но знаејќи колку е лесно да се измеша причината и последицата, се потрудил подлабоко да навлезе во проблемот со цел да може да ја докаже причинско-последичната врска на долготрајната употреба уреди во најраната возраста на детето, како една од формите (за жал) на стереотипното однесување.

За да ги поткрепи овие тези објавил случај на едно девојче која на возраст од шест до седум месеци била нормално весело бебе која мавтала и зборела па-па. На околу 7-8 месеци, детето почнало да јаде од чинија пред телевизор и од тогаш почнала практично да живее со еден од уредите во својата рака. На возраст од 15 месеци, девојчето веќе не реагирало на ништо, ниту на родителите, ниту на повиците на било кое барање. Родителите се обратиле за помош, а тој ги советувал да ги отстранат уреди од неа. Првите неколку дена на девојчето било нервозно и луто, но сѐ уште не одговарало на ништо и не остварила ниту еден контакт со очите. Малку по малку контакот почнал да се враќа. Почнала полека со рачето да покажува што сака, и иако овој експерт не ја исклучува можноста дека во нејзиниот случај можеби се работи на некој дел од аутистичниот спектар, верува дека не е сѐ до таа дијагноза. Тој тоа и го докажа со одзимањето на уредите од нејзиниот живот и малечката почнала да се враќа во нормален развој.

Сè уште е премногу мала во споредба со тригодишниците кои не зборуваат, но на многу други случаеви на кои работел докажал дека толку уредите ги окупираат децата да тие едноставно немаат потреба да зборуваат и комуницираат со околината.

Споделете со вашите пријатели … !!!

Booking.com INT Bitcoin Exchange CEX.IO
loading...