Децата имаат потреба од нормални родители, а родителите имаат потреба од маж, односно од жена!

98304

Кога мама и тато разговараат пред децата, тоа се најчесто разговори кои се однесуваат за нив. Зошто тогаш се прашуваме, зошто децата мислат дека се во центарот на родителскиот свет и дека мама и тато не се ништо друго освен само тоа.

Еден од најпознатите семејни теоретичари на денешнината чии книги за воспитанието и родителството масовно се преведуваат и се продаваат на секој агол од земјината топка, а освен предавањата и книгите објавува и статии во реномираните светски списанија.

Статиите се скратени тези кои ги изнесува во неговите книги, и еден е од авторите кој на оваа тема родители/деца е најчитан. Веруваме дека сте слушнале за него и дека нема потреба од понатамошно дополнително претставување.

loading...

Да претставиме некои од неговите идеи, затоа што тие се покажале како многу ефикасни, поучни и многу реални за времето во кое живееме.

“Децата имаат потреба од двајцата родители! Децата не треба да се оставени само на мајката, таа да се грижи за нив додека таткото заработува пари за своето семејство. На детето тоа не му е значајно со оглед на тоа дека нема претстава за важноста на работата, но знае дека во неговото воспитување континуирано му недостасува таткото.” – Дали се согласувате со оваа констатација?

Веројатно едностраното воспитување е нешто што не се случува во светот од вчера, а колку и да им зборуваме на нашите деца дека имаат двајца родители, многумина од нас веројатно се лажат и себе си и другите, бидејќи веднаш штом ќе се започне со разговор за тоа колку татковците учествуваат во организацијата на целото домаќинство – на виделина излегува вистината. Нивното учество, во сето она што го прави секојдневно жената и мајката, е многу мало!

Таквиот однос на силите во грижата за домаќинството релативно неодамна станал толку очигледен. Мажите и пред доаѓањето на бебето ја презеле улогата на таткото на семејството, оној кој се грижи за големи работи, барем е така во повеќето семејства, но тие големи работи за самото дете се всушност сосема незначителни. Тоа не ги доживува така.

Жената пак со првите денови на бременоста почнува да се менува себе си и се претвора од жена во мајка, а тоа се две сосема различни улоги. Со доаѓањето на бебето жената станала само мајка и речиси целосно ја отфрлила независната жена во себе си каква што била пред бременоста.

%d0%bc%d0%b0%d0%b6%d0%b8%d1%82%d0%b5-%d1%81%d1%82%d0%b0%d0%bd%d0%b0%d0%bb%d0%b5-%d1%85%d1%80%d0%b0%d0%bd%d0%b8%d1%82%d0%b5%d0%bb%d0%b8-%d0%b0-%d0%b6%d0%b5%d0%bd%d0%b8%d1%82%d0%b5-%d0%bc%d0%b0%d1%98

Мажите станале хранители, а жените мајки

И ова не е ништо ново, ниту нешто необично. Тоа се случува во целиот свет и почнало да се случува и пред да почнеме да добиваме книги, скрипти и мудри совети за тоа како да се биде добар родител.

Тоа е сосема природно, вели Jesper Juul, бидејќи од моментот на зачнувањето мажот и жената почнуваат да планираат како да бидат мајка и татко, и на крајот се соживуваат во тоа и забораваат дека повеќе од 20 години пред тоа биле нешто друго. Тоа многу добро се гледа по еден чест пример – мажот и жената повеќе не се повикуваат со нивните соодветни имиња, туку со Мама и Тато. Е тука е многу очигледно токму тоа дека со доаѓањето на детето, односно со фактот дека партнерите стануваат родители, многу од следните години се гледаат само како родители, а не повеќе како сопруг и сопруга, партнери, пријатели и љубовта на својот живот.

Ова е, исто така, јасно преку нивната комуникација, која започнува да се врти само околу децата, со тоа што и таа комуникација со време станува главно негативна. Не затоа што мама и тато се фрустрирани, туку затоа што во семејството, како што детето расте, сѐ повеќе се коментираат оние негативни страни – кои детето ги направило, кои детето мора да ги направи, пофалбите одат само во насока на детето и ретко кога надолго и нашироко за тоа се раскажува семејно.

Со текот на времето, мајките и татковците, и покрај тоа што на почеток си ветиле дека за воспитувањето ќе одлучуваат заедно, тие почнуваат да се разидуваат во мислењата и обично доаѓаат повеќе фрустрации кои ги манифестираат врз децата. И тоа е она што детето не би требало да го гледа, односно тоа е она што брачната двојка не треба да си го дозволи, бидејќи тие фрустрации ќе почнат навистина да влијаат на нивниот партнерски однос – на мажот и жената.

И тука е основниот проблем – родителите на крајот престануваат да бидат партнери, престануваат да бидат пријатели и љубовници, единственото нешто на што се концентрираат е да бидат родител!

И тоа родител кој не е повеќе во состојба да биде пријател и љубовник, бидејќи меѓу нив е создаден целосен јаз преполн со родителска загриженост и фрустрација.
Партнерите пред сé, мора да бидат добри пријатели

Пријателството помеѓу партнерите е нешто што многу брзо почнува да се губи уште на почетокот, а особено се губи во подоцнежните години на родителството. Мајките и татковците забораваат да разговараат како пријатели, како луѓе кои имаат свој идентитет кој мора да биде одделен од идентитетот само на родител.

Ако жената не се согласува со начинот на кој мажот му покажува на детето како да ја реши задачата, жената би требало да може тогаш да му пристапи на сопругот како на пријател, а не како мајка на тоа дете.

Или ако жената премногу се грижи околу ќерката тинејџер која премногу излегува и не знае што сѐ прави надвор, тогаш таткото треба да разговара со неговата сопруга, да ги слушне нејзините мислења и стравови, не како татко на таа ќерка, туку како пријател и партнер на жената. На начин како би разговарал со друга жена, пријателка, која му се жали на вашиот маж за однесувањето на нејзината ќерка.

Затоа е важно родителите да научат да комуницираат повторно, исто како што комуницирале и пред да ги имаат детето. Така ќе успеат да задржат високо ниво на пријателство меѓу нив, фрустрациите околу децата тогаш нема да влијаат на задоволството во спалната соба, и колку да звучи парадоксално – така ќе продолжиме да се развиваме како човечки суштества. А тоа е она што нашите деца треба да видат.

Кога мама и тато зборуваат пред децата, тоа најчесто се разговори кои се однесуваат на детето. Зарем не? Зошто сме тогаш изненадени дека децата мислат дека се во центарот на родителскиот свет – тие едноставно не ги гледаат своите родители како суштества кои се независни, како поединци кои некогаш биле маж, жена, девојка, момче, интелектуалец, хобист, личност со милион специфични ставови и животни аспирации, лица со различни емоции, соништа – не, тие ги гледаат своите родители само како родители кои се занимаваат само со детето!

%d0%bc%d0%b0%d0%b6%d0%b8%d1%82%d0%b5-%d1%81%d1%82%d0%b0%d0%bd%d0%b0%d0%bb%d0%b5-%d1%85%d1%80%d0%b0%d0%bd%d0%b8%d1%82%d0%b5%d0%bb%d0%b8-%d0%b0-%d0%b6%d0%b5%d0%bd%d0%b8%d1%82%d0%b5-%d0%bc%d0%b0%d1%98

Затоа, драги родители, советува Jesper Juul, потребно е да земете време за вас повторно да се потсетите како е да се биде партнер – одете од време на време сами во кино, излезете без деца, одете на вечера, одете на викенд и дадете им на децата до знаење дека сега мама и тато еден на друг се центар на светот.

И при тоа на децата отворено дадете им до знаење дека тоа е време за вас – дека тоа е време кога родителите си земаат време да доживеат некое ново искуство кое не е поврзано со децата. Со цел да бидете подобар родител, за да можете да подигнете компетентно дете, оддалечете се од улогата на родители и станете партнери кои го подигнуваат детето заедно.

Споделете со вашите пријатели … !!!

loading...